Cem Adrian – Bana Ne Yaptın

Sessiz, yorgun, ağır, gözkapaklarım kapanıyor yine…
Yine…
Karanlığa dokunabiliyor sanki ellerim.
Yıkık, dökük, bu şehrin duvarları birer birer üstüme yıkılıyor yine…
Sadece sesler duyuyorum.
Yine…
Ayak sesleri uzaklardan.
Kuş sürüleri terk ederken bu şehri, ardında yoksul ve kimsesiz çocuk gibi bırakıyor yine…
Susuyorum.
Yine…
Sessizlik keskin.
Ve sonbahar sinsice yaklaşarak peşinde köpek gibi bir yalnızlığı üstüme sürüklüyor yine…
Bekliyorum.
Yine…
Beklemek keskin.
Sözler hep yalan! Yeminleri unut!
Bir veda bir sebepsiz tokat gibi çarpıyor yine…
Burdan gitmem gerek.
Yüzüme…
Şarkılar yalan! Duyduklarını unut!
Bir hikaye rüzgarın ellerinde savruluyor yine…
Herşeyi unutmam gerek.
Yine!
Kestim! Akıttım! Damarlarımdaki kanımda akan o kirli siyah yalanları!
Acımıyor bileklerim.
Olmadı!
Acımıyor hiç!
Sildim! Çıkardım! Yüzümden kazıdım yüzüme çizdiğin o siyah derin yazıları!
Acımıyor ellerim, avuçlarım.
Olmadı!
Acıtmıyor hiçbir şey.
Kustum! Tükürdüm içimde senden kalan o keskin o acıtan hatıraları!
Acımıyor tenim ve acımıyor
Olmadı!
Dokunduğun yerler.
Söktün! Defalarca diktim o küçük ellerinle açtığın ve sızlayan bütün yaralarımı!
Acımıyor artık kalbim.
Olmadı!
Kalbim.
Bana ne yaptın…
Ne yaptın…
Ne yaptın…
Ne yaptın çocuk!
Sadece sessizce durdum ve öylece izledim bir meleğin ellerindeki ellerimin izlerini.
Bana ne yaptın…
Ne yaptın…
Ne yaptın…
Ne yaptın çocuk!
Sadece sessizce durup öylece izlemek istedim bir meleğin ellerindeki kalbimi.
Niye yaptın…
Niye yaptın…
Niye yaptın ah, çocuk!
Sadece öylece durup sessizce izlemeyi istedim, sadece bir meleği sevmeyi.
Göremiyorum, duyamıyorum artık dokunamıyorum çocuk!
Hep bir şey eksik gibi ve hep bir şey yarım ve hep bir şey yok artık sanki.
Anlatamıyorum anlatamıyorum artık ağlayamıyorum çocuk!
Ne bir ışık var, ne de bir şarkı artık sokaklarında bu kaybetmiş şehrin.
İnanmıyorum inanmıyorum artık inanamıyorum çocuk!
Ne bir isim var duvarlarında, ne de okunabilen bir cümle.
Bilmiyorum bilmiyorum artık sevemiyorum çocuk!
Sadece sessizce durdum ve öylece izledim bir meleğin ellerindeki ölümümü.
Ne yağmur ne kar ne yüzüme vuran rüzgar, canımı yakan acıtan sonbahar daha dinmedi çocuk!
Öyle beyaz ve öyle..
Seni silmedi çocuk!
Öyle maviydi ki.
ALEV ALEV YANAN KİRPİKLERİNDEN SAÇILAN KIVILCIMLARINLA BAŞLAYAN
BU YANGIN DAHA SÖNMEDİ ÇOCUK!
Öyle güzeldi ki ve öyle,
Sönemedi çocuk!
Öyle masum ama.
Bu viran şehirde, bu viran hikaye henüz bitmedi! Bitmedi bitmedi bitmedi çocuk!
Öyle yanlış öyle,
Bitemedi çocuk!
Öyle yanlış ki ve öyle..
Bu aciz şarkılar, bu aciz dualar seni geri getirmedi getirmedi getirmedi çocuk!
ve öyle çocuk.
Dönmedin çocuk!
Kalbim.
Bana ne yaptın…
Ne yaptın…
Ne yaptın…
Ne yaptın çocuk!
Tüm maviler kirli şimdi ve tüm beyazlar utanç içinde ve sadece uyumak,
Bunu niye yaptın…
Niye yaptın…
Niye yaptın…
NİYE YAPTIN ÇOCUK.
UYUMAK İSTİYORUM.

Leave a Reply